U moet lid zijn en inloggen, om deze informatie te bekijken.

Dit vindt u wellicht ook interessant:

BRON: PC55

Slapende Franse dorpjes en heel veel graanvelden als uitzicht. Renners TWC Hapert fietsten van Parijs naar Hapert

PARIJS/HAPERT – Precies 14 uur en 44 minuten zaten veertien renners van TWC Hapert zaterdag 23 juni op de fiets. Ze legden een kleine 400 kilometer af; van vliegveld Charles de Gaulle nabij Parijs tot Hapert. Zonder brokken, met maar slechts één lekke band, heel veel plezier maar uiteindelijk redelijk vermoeid kwamen de renners op zaterdagavond in Hapert aan. Opgewacht door clubgenoten en vrienden en familie werden ze getrakteerd op een hartelijke ontvangst.

Goed gegaan
Het was de derde keer dat TWC Hapert de tocht van Parijs naar Hapert organiseerde. Bart Fiers: “Wij zijn geen clubke dat houdt van een standaard rondje om de kerk, iedere zondag. Wij trekken er graag op uit om een keer ergens anders te fietsen. Dat doen we door diverse meerdaagse tochten te organiseren, zoals bijvoorbeeld in de Eiffel of zoals nu van Parijs naar Hapert te rijden. Voor een aantal deelnemers was het de derde keer dat ze meegingen, een aantal stapte voor de tweede keer op en voor sommige was het de eerste keer.” Dat laatste geldt voor Gitte en Ernst Snellen, zij gingen de uitdaging aan. “Ik kan er helemaal niks negatiefs over zeggen”, vertelt Ernst. “Alles zat mee; er is niks naars gebeurd, de groep werkte prima samen, geen gewonden, maar één lekke band en het weer was prima. Al gingen we wel weg met maar 4 graden op de thermometer; oké, dat was even zwaar.” Harrie Coppens, voor de derde keer van de partij, vult lachend aan: “Het was 3,2 graden, Ernst. Nóg kouder dus dan je dacht. We vertrokken om half vijf en het duurde tot een uur of zes voordat de zon een beetje kracht kreeg maar we hebben het de hele dag droog gehouden en dat is belangrijk.”

Fiets vergeten
Willems CarsTwaalf heren en twee dames fietsen van Parijs terug naar Hapert. Gitte: “De route stond op onze navigatie; we hadden alleen bij het vliegveld even moeite om de weg te vinden. Maar eenmaal op de route, ging het vanzelf. Ik denk dat we een gemiddelde gefietst hebben van 27 km/u, een lekker tempo. Vier maal hebben we een rustpauze genomen waar we snel iets te eten namen. Niet te lang rusten want je moet je spieren warm houden. Wat grappig was, is dat tijdens de tweede stop één van onze begeleiders – we noemen geen namen, hè Dré – erachter kwam dat zijn fiets nog bij het hotel stond. Hij had die meegenomen om een stukje mee te kunnen fietsen. Bij het vertrek, in het pikkedonker, is zijn fiets blijven staan. Hij was in de veronderstelling dat die gewoon in de bus stond. De taxi die Geert Jan Willems ter beschikking had gesteld, ging terug naar Parijs om de fiets te halen. Geert Jan kon op zijn systeem zien waar we waren en hij keek vreemd op toen hij zijn wagen ineens terug naar het beginpunt zag rijden. Via de app konden we hem snel bijpraten.”

Petje af
Drie begeleidende wagens – één van Willems Business Cars en twee van Hapert Aanhangwagens – gingen mee om het team te bevoorraden. Harrie: “Respect voor de mensen die met ons mee zijn geweest. Op de heenweg konden ze – behalve tijdens de file – lekker doorrijden. HapertMaar toen wij op de fiets zaten, konden zij maar 10 tot 30 km/u rijden want ze bleven als bezemwagen achter ons rijden. Vanwege het glooiende landschap waren er periodes dat het niet erg hard ging maar ze bleven ons trouw volgen. Petje af voor hun.” De renners hebben ontzettend genoten van de omgeving. “Juist als je op de fiets zit, kun je de omgeving goed in je opnemen”, aldus Ernst. “Prachtig, die oude, slapende Franse dorpjes. De verf bladderde overal vanaf maar het heeft iets charmants.” Gitte vult aan: “Nou, op den duur vond ik het landschap wel veel van hetzelfde: maïs, graan en aardappelen. In afwisselende volgorde, maar toch, na verloop van tijd wordt dat saai.” Ernst neemt weer over: “De lange rechte wegen waren saai, doodsaai, kan ik je zeggen. Ik kreeg het echter pas zwaar toen we op bekend terrein kwamen. Op dat moment kon ik namelijk precies inschatten hoe lang het nog zou duren en dat maakte het zwaar.”

Hartverwarmend welkom
De thuiskomst was hartverwarmend. Bart, die zelf deze keer niet meereed, vertelt: “Er was een groep van vijftien renners de ploeg tegemoet gereden; de laatste vijftig kilometer hebben zij hun uit de wind gehouden maar terug in Hapert moesten ze natuurlijk weer zelf op kop gaan rijden. Het applaus was voor hen. Veel clubgenoten, familie en vrienden stonden bij café ’t Huukske te wachten en dat deed ze zichtbaar goed. Ernst: “Dat er ook een warme hap klaarstond, vond ik héél prettig. Ik was wel toe aan een hartige hap. En het Trappistje erbij deed ook goed. Dat hoort erbij als TWC Hapert ergens gaat fietsen.” Ernst pakt zijn app er nog eens bij om te kijken hoeveel hoogtemeters, kilometers, hartslagen en omwentelingen er geweest zijn. Veel, heel veel, is de conclusie maar hij zou het zo weer doen. “Zeker weten, het is zó goed gegaan en mooi geweest, ik stap de volgende keer weer gewoon op.” Dat doet Harrie zeker ook en eerder dan je denkt: “Ik ga in het najaar in Afrika fietsen; ik maak een rondje door Kenia, Uganda en Tanzania. Gewoon omdat het kan en ik het heerlijk vindt om te fietsen.”



Meer weten over 'ATB-Sahara 51'?
Log dan in op deze site!


Bent u lid van TWC Hapert? Dan kunt u uw favoriete ritten delen met de leden of die van anderen bekijken! Log in, en meld uzelf aan.

WORD LID !

info@twchapert.nl
Privacyverklaring

Bent u al lid? Dan kunt u nu
bovenaan of hier inloggen!